Omdat het ideale seizoen nog op zich laat wachten. Omdat er zoveel klussen te doen zijn. Omdat er een bezoek naar het thuisland nodig is. Of omdat er even rust nodig is om indrukken te verwerken en op het gemak voor te bereiden op de volgende etappe. Gebruikelijke motieven om een zeilreis tijdelijk te parkeren, maar er zijn ongewonere...

We zijn niet de enigen die hier overwinteren. Op ons oppaslandgoed is inmiddels een kleine commune van zeilzwervers neergestreken. Het Sailmail-landgoed biedt onderdak aan de bemanning van drie zeilboten. Allemaal hebben we kleine boten en kunnen tijdens de winter wat extra leefruimte wel gebruiken. Iedereen heeft zo zijn eigen manier om de wachttijd te doden.

Met onze Amerikaanse haven- en nu ook huisgenoten Ben en Anna bespreken we de winterplannen. Zoals gebruikelijk is onze eigen kluslijst te lang om nog leuk te zijn, met als grootste horde het lekkende teakdek eraf halen. De Amerikanen filosoferen over evengrote projecten als het verlengen van de kiel. Maar als ze de kans zien een goedkoop motorfietsje op de kop te tikken, verandert hun to-do lijst al snel in een could-do lijst. Ze pakken hun kampeerspullen en snorren weg voor een zes weken lang avontuur door pampa's en woestijnen.

Ondertussen klust Bram aan boord stug verder. Onze oppasvilla ligt te ver van de jachtclub om elke dag te forenzen. Om toch even met zijn drietjes te zijn, neemt hij de gieken mee naar het huis. In de werkplaats repareert hij ze preventief en vervangt het oude beslag door prachtig nieuwe RVS-kunstwerken. Tussen het werk door genieten we van wat familieuitjes te paard. Meer vrije tijd nemen zou te luxueus zijn. In Valdivia roept het dek en Bram gaat weer. Ik blijf achter met Flora, maar hoef me ook niet te vervelen. Naast baby- en dierenzorg ligt er een berg stof op me te wachten voor een zonnetent en missen de gieken nog vernislagen. En alleen zijn we niet.

Canadezen Geoff en Linda wonen vijftig meter verderop in het gastenhuis. De buren wachten evenals Ben en Anna op de zomer om zuidwaarts te zeilen. De combinatie van hun enorme hond Jessie en de boot op het droge in Puerto Montt dreef hun hierheen. "Een hond beperkt je reis nog meer dan een baby," verzucht Linda. Om beurten vliegen ze terug naar Canada, de ander blijft hier bij Jessie. Naast wat kleine bootklussen heeft Geoff alle tijd om dagelijks met de honden te wandelen en een nieuwe terrastafel voor onze afwezige gastheer te maken. Ongewild wordt hij ingelijfd bij het toezichthouden van de honing-productieafdeling. "Als het personeel geen verantwoordelijkheid kan nemen, dan doe ik het wel," zegt hij gelaten.

Maar de meest bijzondere overwinteractiviteit is wel bedacht door onze Britse zeilvrienden Katharine en David. Na een tocht rondom Patagonië hebben ze hun 75 jaar oude zeillogger achtergelaten in Uruguay. Komend jaar willen ze 5000 mijl, de lengte van Zuid-Amerika, al hardlopend afleggen om bewustwording en fondsen te werven ter conservatie van dit werelddeel. Elke dag een marathon. We delen ontbijt, kantoor en barbeque met ze en voelen de spanning van deze bijzondere expeditie van dichtbij. Met een dikke knuffel nemen we afscheid en bussen ze dapper verder, richting de sneeuw van Patagonië.

Vandaag denk ik niet aan het startschot van de Olympische Spelen, maar aan onze dierbare vrienden die op het zuidelijkste puntje van dit continent hun eigen fysieke uitdaging starten. De snijdende wind zal ze krom doen slaan, de kou zal in hun wangen bijten. Hardlopend sjouwen ze hun kampeer-, communicatie- en educatie-spullen mee op een bamboetrailertje. Meteen in het begin staan ze al voor hun eerste uitdaging: drie ijskoude rivieren te voet oversteken. Met een lichte rilling gooi ik nog eens een blok hout op het haardvuur. Dat is pas overwinteren.

Eerste foto: David en Katharine Lowrie
Volg via deze link hun tocht.