Als je geen behoefte hebt aan Volvo Ocean Race taferelen en meer wil zien dan alleen maar water, wordt de wereld ronden steeds minder aantrekkelijk. Somalische piraterij strekt zijn klauwen alsmaar verder uit. Vanuit de Carieb horen we dat het voor velen een serieuze reden is om niet eens meer door Panama te gaan. Varen we een gigantische éénrichtingsweg op die een doodlopend eind heeft?
Voor ons ligt de Pacific. Met zijn dwingende passaatwindgordels lijkt er maar één richting mogelijk: de zon achterna. Aangekomen in Nieuw-Zeeland of Australië loopt de enige veilige route naar Europa met een steeds bredere zwaai om Afrika. Interessante stops als de Malediven en Madagaskar vallen tegenwoordig ook al binnen de piratenzone. Uitwegen als transporteren of verkopen down-under worden steeds normaler. Ook de timing biedt op het eerste gezicht weinig opties. Vanaf Chili dien je de eerste maanden van het jaar de Pacific in te trekken om het orkaanvrije seizoen optimaal te gebruiken. Hoe later je weggaat, hoe minder tijd je hebt.
Zoals gewoonlijk loopt onze planning hopeloos achter op de gebruikelijke schema's. De achterhoede is allang vertrokken richting Paaseiland. De koude adem van de zuidelijke winter hijgt in onze nek. Het is al april en de mastreparatie is nauwelijks af. Om nog maar niet te spreken over de 1001 andere klusjes, regelarij en bevoorrading. Nu we de zorg voor Flora erbij hebben, is onze voortgang dramatisch. Hoe hard we ons best ook doen, we ploegen door stroop. De sfeer aan boord wordt er niet beter op. Het keurslijf van zowel de doodlopende weg als de rigide timing ervan zit ons niet lekker.
“Stel dat we heel hard doorwerken, zouden we misschien nog in mei weg kunnen,” peinst Bram. Vlak voordat het echt winter wordt, wanneer de kans op depressies rondom Paaseiland naar het maximum klimt. Nooit fijn, maar zeker niet als Flora's eerste kennismaking met de oceaan. Met een stel uitgeputte ouders die ook nog eens als malloten moeten doorvaren. “Misschien moeten we de wintermaanden maar even afwachten.” We vervelen ons nog niet in Valdivia, waar het leven goed is. Ik duik in de boeken en pilotkaarten voor alternatieve routeplanningen.
“Als je door de Pacific wilt varen tijdens het orkaanseizoen, kan je ook bovenlangs de gevarenzone via Kiribati,” suggereert 's Neerlands meest doorgewinterde wereldzeiler. Een e-mail uit Tahiti: “Orkanen zijn hier erg zeldzaam, verder westwaarts wordt het pas echt riskant.” Vanaf Nieuw-Zeeland komen boten onze jachthaven binnenlopen, bevriende zeilers varen langs de kust omhoog naar Panama. Hoe meer we met ervaringsdeskundigen spreken, hoe meer het heilige seizoen en de eenrichtingsweg worden genuanceerd.
“We zouden ook vanaf Frans Polynesië kunnen afslaan naar Hawaï,” denk ik hardop. Dan zijn we niet gebonden aan het Zuid Pacifische seizoen en zien we toch een deel van de Pacific. Vanaf daar zijn er genoeg interessante mogelijkheden die dan weer juist handig uitkomen met onze nieuwe timing. In de noordelijke zomer door naar Alaska of Canada en vervolgens afzakken naar het Panamakanaal, om via Jamaica en de Bahama's naar Europa terug te zeilen. Of nog een extra ommetje erbij pakken langs Melanesië en Japan. Of stiekem toch naar Nieuw-Zeeland of Australië.
Er valt een last van onze schouders. Het voelt heerlijk om niet achter de achterhoede aan te hoeven jagen. Het is ook veel waard om de boot op ons gemak klaar te kunnen maken en samen met baby Flora te kunnen genieten in plaats van te stressen. Misschien is het niet de meest optimale routering, maar het kan. Liever houden we de weg die voor ons ligt wat breder dan éénrichting.
