Iedereen in de club is uitgelopen voor het afscheid. Samen gooien we de lijnen van Passe-partout los. Koud bekomen van het afscheid van onze vrienden en familie in Nederland, moeten we nu ook onze goede buren gedag zeggen...
Onderweg hebben we al veel zeilers ontmoet. Sommigen zie je eens en nooit weer, sommigen blijf je tegenkomen. Met velen is het gewoon gezellig, enkelen krijgen de status vrienden voor het leven. Zo ook onze buurtjes Penny en Michel. We ontmoeten dit bijzondere Australisch-Franse echtpaar als ik met mijn dikke buik de jachtclub van Valdivia binnenwaggel. Sindsdien hebben we een aantal zeer speciale dagen, weken, maanden met hen gedeeld.
Op onze bruiloft verschijnen ze op hun allermooist. Penny speecht tot we er verlegen van worden. Negen dagen later komt ze als eerste op kraamvisite. Vanaf dag één adoreren ze Flora. Ook al hebben ze zelf nooit kinderen gehad, beiden vinden het heerlijk om op haar te mogen passen. De bladzijde in hun gastenboek waar ze onze prinses een voetafdruk laten zetten, wordt gekoesterd. Samen zien we Flora uit haar wiegje groeien en horen we haar eerste lachjes.
Wat ons nog meer bindt, is dat we beiden horen tot een apart slag cruisers. Degenen die onderweg hun brood verdienen. Waar wij ons werk doen via internet, zoeken onze buren het lokaal. Ook hier in Chili blijkt dat geen probleem. Clubleden geven zoveel bootklussen dat ze veel langer blijven dan gepland. Tussendoor weckt Michel alle potjes die we maar voor ze kunnen verzamelen. Met hun krappe budget willen ze hun acht maanden in de dure Pacific overbruggen zonder boodschappen te doen. Geweckte groenten zijn te vinden tot in de toiletkastjes. De voorraden, waaronder 300 liter wijn, doet de 42-voeter diep door haar waterlijn zakken.
Tot onze vreugde zijn ze er nog net als we terugkomen. Vanonder het grijze dekbed van Nederland vallen we het stralende Valdivia binnen. Nu onze vrienden in het verre Holland van de live-modus weer teruggeschakeld zijn naar digitaal, is een begripvol oor van een goede buur onbetaalbaar. Door hun warme welkom voelen ons meteen weer thuis. Zolang het nog kan, lopen we de kajuittrap bij ze plat. In plaats van een volgeplande sociale agenda afwerken, is het heerlijk om spontaan even langs te wippen bij de buren. Maar na een week is dan toch het onvermijdelijke afscheid aangebroken.
Om het minder zwaar te maken, is er de verzachtende omstandigheid dat we elkaar waarschijnlijk ergens in de Pacific gaan weerzien. Maar misschien ook wel nooit meer. Tranen biggelen over Penny's wangen als ze de voorlijn losgooit. “Of all places, Chile is the hardest to leave,” zegt ze met verstikte stem, “it feels like we're leaving family.” Geflankeerd door het clubpersoneel zwaaien we onze armen lam. Totdat de slingerende rivier de zwaar beladen Passe-Partout in het landschap opneemt. Ik hoop dat we ze ooit weer onze buren kunnen noemen.
